O życiu czyli o … wszystkim

Myśl o prowadzeniu bloga rodziła się w mojej głowie od ponad roku. Najpierw mój syn zasugerował, że powinnam coś pisać, bo dużo wiem, więc najlepiej bloga. Niedługo potem moja siostra powiedziała mi, że powinnam pisać książki dla dzieci. Spodobało mi się to, bo kocham książki, zwłaszcza bajki i baśnie. A na koniec mąż stwierdził, że obydwoje mają rację i „piłował” mnie, żebym się nad tym poważnie zastanowiła.
Ale ja myśląc o blogu czułam pustkę w głowie. Z kolei pisanie książki to duża sprawa. Bo byle czego pisać nie chciałam. I tak myślałam, myślałam … I zasłaniałam się brakiem czasu. Aż przyszła pandemia. I więcej czasu. Na jednym z postów cenionej przeze mnie osoby, poznałam pewnego młodego człowieka. Zaczęłam z nim rozmawiać na Messengerze. Dobrze mi się rozmawiało. Jemu chyba też. I nagle ni z tego ni z owego moje myśli zaczęły mi się porządkować, układać w spójną całość. Więc zaczęłam je zapisywać. W zeszycie, na komputerze, na kawałkach papieru. I poczułam, że jestem gotowa. Żeby zacząć pisać. O czym?
O życiu, czyli o …. wszystkim :) Bo na życie składa się każdy dzień. Każda nasza myśl, każda czynność, każda emocja, każdy lęk, każda radość, każda złość. Każda wiedza i to co z nią zrobimy. Każdy napotkany człowiek. Ten „dobry” i ten „zły”. Ten co nas inspiruje i ten co nas ciągnie w dół. I to jak reagujemy na danego człowieka. A także jak on na nas. Jak reagujemy na sukces, jak na niepowodzenie. Jak często ktoś nas rani. I dlaczego czujemy się zranieni? Czy potrafimy sprawić, że krytyka nie będzie nas ranić ale budować? Co daje nam siłę a co ją zabiera? Czy wiara jest dla nas wartością czy pustym słowem? W co czy w kogo wierzymy? Dlaczego nie wierzymy? Jakie mamy pasje? O co się w życiu troszczymy a co jest nam obojętne? Dlaczego?
Tak, na te i wiele innych pytań, zadanych i niezadanych, będę chciała odpowiedzieć na moim blogu. Jak często będę go pisać, jeszcze nie wiem. Chcę pisać często, ale na razie cieszę się, że w ogóle zaczęłam. I dziękuję całej Czwórce przyjaciół, że byli moją inspiracją :)


Chciałabym prosić, żeby każdy kto wejdzie na mojego bloga i będzie chciał się czymś podzielić, czy o coś zapytać, zostawił swój ślad. Chętnie się ustosunkuję do innego myślenia lub odpowiem na czyjeś pytanie. Gdyby ktoś miał problem, którego nie umie rozwiązać lub nie rozumie jego istoty, jeżeli tylko będę potrafiła, spróbuję pomóc. Ale proszę nie traktować tego jako terapii, raczej jako wymianę myśli i poglądów. Bo wymiana myśli czy doświadczeń potrafi pomóc obu stronom :)


Komentarze

  1. Aga12 maja 2020 18:32

    Brawo Bożuń 🙂 świetna sprawa powstanie Twojego bloga🥰 jak najbardziej trafne i wartościowe 🙂😘

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Bożena Stępień12 maja 2020 19:59

      Dziękuję :) Mam taką nadzieję, że to będą dobre chwile dla mnie i dla innych :)

      Usuń
  2. Alicja13 maja 2020 09:25

    Powodzenia i wytrwałości :)

    OdpowiedzUsuń

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Świat w którym żyjemy

Tytuł posta może nasuwać myśl, że będzie to post o geografii albo o przyrodzie. Ale nie. Ja chciałam dzisiaj poruszyć temat naszego otoczenia, środowiska, w którym wyrośliśmy oraz w którym się obecnie znajdujemy. A także ludzi z którymi chcemy bądź musimy żyć; ludzi nas otaczających, tych bliskich, znajomych oraz obcych. Wszystkich tych, którzy na nas wpływają. A przez to kształtują do pewnego stopnia nasze życie. Bo my, czy tego chcemy czy nie, składamy się ze wszystkich napotkanych na swojej drodze ludzi. Wpływamy na nich i oni na nas wpływają. Bo wystarczy czasem czyjeś złe słowo i wpadamy na długo w zły nastrój, innym razem dobre słowo potrafi nas uskrzydlić. Czyjeś skrzywienie potrafi zaboleć, czyjś uśmiech ocieplić nam serce. Nie zapomnę moich lat w liceum, gdy byłam bardzo małomówną osobą i w towarzystwie praktycznie nic nie mówiłam. Ale mimo tego czułam akceptację całej klasy. Gdy ktoś robił Sylwestra, jakieś spotkanie czy później osiemnastkę, byłam często za...
Czytaj więcej

Toksyczni ludzie

Dzisiaj chciałam się zająć toksycznymi ludźmi w naszym otoczeniu. W naszej rodzinie, w sąsiedztwie, w pracy. Jak odróżnić osobę toksyczną od osoby krytycznej, ale pozytywnej? To bardzo trudne. Bo osoba toksyczna najczęściej jest towarzyska, głośno mówi swoje zdanie, uchodzi za aktywną i często jest aktywna. Dużo robi dla innych i patrząc na nią wydaje się nam, że jest ucieleśnieniem dobra. Więc gdy od czasu do czasu puszcza nam krytyczne uwagi, przyjmujemy je prawie że z pokorą. Tyle, że z każdą kolejną uwagą zaczynamy odczuwać niepokój lub złość, z czasem nasze poczucie własnej wartości zaczyna się zmniejszać. Bo nie wiemy o tym, że „przyciągnęliśmy” do siebie taką osobę, bo już mieliśmy nadwyrężone poczucie własnej wartości. I dlatego staliśmy się jej „łupem”. Bo taka osoba jest dla wielu (bywa, że dla większości ludzi) bardzo życzliwa i ich nie krytykuje. Tak jakby wiedziała, że ci są na nią odporni. Albo, że zaczną jej unikać. Ale toksyczna osoba zawsze musi m...
Czytaj więcej

O przyjaźni

Czym jest tak naprawdę przyjaźń? Prawdziwa przyjaźń jest cierpliwa, nie szuka poklasku, nie zazdrości. Nie szuka swego, nie unosi się gniewem, nie pamięta złego. Nie cieszy się z niesprawiedliwości, lecz współweseli z prawdą. Wszystko znosi, wszystkiemu wierzy, we wszystkim pokłada nadzieję. Wszystko przetrzyma. Prawdziwa przyjaźń nigdy nie ustaje. Ci co znają „Hymn o miłości” św. Pawła z Listu do Koryntian skojarzą sobie te słowa. Bo wzięłam je właśnie stamtąd. Nie wszystkie, bo część jest o rzeczywiście o miłości, ale miłości czystej jak kryształ, właściwie pozaziemskiej. Te słowa, co parafrazowałam, to dla mnie słowa o prawdziwej przyjaźni. Według mnie dobra przyjaźń jest najważniejszą wartością w życiu. Miłość bez prawdziwej przyjaźni się rozpadnie, a oparta na przyjaźni wszystko przetrzyma. Każdą zawieruchę, każde zwątpienie, każde zranienie. Jak śpiewa Kora w swoim utworze „Anioł”: „Szczęśliwe chwile to motyle / Miłość wieczna tęsknota”. I coś w tym jest. Często w...
Czytaj więcej