O cierpliwości

Czym jest cierpliwość? Czy to, że umiemy czekać? Czy może to, że mając jakiś cel przed oczami umiemy do niego konsekwentnie dążyć, dając sobie czas i spokój? Nie pospieszając ani samego siebie ani losu, że już, natychmiast? Czy może to tylko brak niecierpliwości?

Brak cierpliwości bierze się moim zdaniem z tego, że czujemy jakiś brak. Za czymś tęsknimy. To za czym tęsknimy zależy oczywiście od człowieka. Ale tęsknota sama w sobie zawsze wiąże się z jakiegoś rodzaju bólem. A mało kto umie cierpliwie znosić ból. Bo on boli. Człowiek chciałby, żeby nie bolało. Żeby nie smuciło. To naturalne. Ale czasem ból kształtuje nas, robi z nas lepszych ludzi, bardziej gotowych do przyjęcia tego, co los nam przygotowuje. I dzięki cierpliwości potrafimy bardziej cieszyć się, gdy to przyjdzie. Dla jednego to będzie drugi człowiek, dla innego sukces, dla kogoś jeszcze innego wymarzona praca.

Człowiek z natury chce mieć wszystko szybko. I to jest normalne, bo jeżeli czujemy, że będziemy szczęśliwsi, jeżeli wydarzy się szybciej to co chcemy, to nic dziwnego, że chcemy być szybciej szczęśliwsi. Ale warto pamiętać, że w naszym życiu wszystko pojawia się wtedy, kiedy jest to dla nas najlepsze. Gdyby pojawiło się wcześniej, nie docenilibyśmy tego. A może nawet nie zauważyli. Bo bylibyśmy po prostu inni. Bo przecież to co nas ukształtowało do tej pory, wpływa na to, jacy jesteśmy teraz. Co myślimy, co czujemy, jak się zachowujemy, jak reagujemy na to, co się dzieje wokół nas. Dlatego to samo teraz nie byłoby tym samym przedtem. Co pokazuje nam, że nie należy pospieszać losu. Wszystko przyjdzie wtedy, kiedy ma przyjść. Należy robić swoje, cieszyć się każdą dobrą chwilą i czekać. Pozwolić losowi działać. Bo jak śpiewa Kamil Bednarek w utworze „Cisza” „Do szczęścia otwarte drzwi nie szukaj kluczy”. Śpiewa też „Te chwile są z nami / I nikt nie zabierze  ich, dopóki my / Będziemy wciąż tacy sami, / Z radością odkrywać każdy nowy dzień …”

I według mnie tu właśnie jest schowana odpowiedź na to, dlaczego tak ważna jest cierpliwość. Żeby na co dzień nie pojawiał się w naszych sercach i głowach wciąż na nowo smutek. Bo niepewność sprawia, że za dużo myślimy. Zastanawiamy się, czy się uda? Czy spełni się to, co chcemy? Na ile mamy na to wpływ? Na ile los może nam w tym przeszkodzić? A na ile pomóc? Ile od nas zależy? Pytań można by jeszcze mnożyć. I z tego właśnie powodu tak trudno być cierpliwym. Że często pojawia się tyle pytań. Ale właśnie dlatego należy zawsze mieć nadzieję, jako że „Nadzieja umiera ostatnia.” 

Tak, tu piszę o cierpliwości w kontakcie z drugim człowiekiem. Czy też wręcz z uczuciem. Ale bywa też niecierpliwość związana ze zdobyciem pewnych umiejętności, ze zdobyciem pracy, ze zdaniem trudnego egzaminu, z podjęciem trudnych wyzwań. I wtedy obowiązuje dokładnie taka sama zasada. Nie należy przyspieszać czasu. Często chcemy zawodu, który nie jest tak naprawdę dla nas. Ma on zaspokajać czyjeś ambicje albo uzupełniać nasze zbyt niskie poczucie własnej wartości. Z wieloletniej obserwacji wiem, że niejeden człowiek bardziej realizowałby się w innym zawodzie niż w tym, który wykonuje. Ale obrał ten, bo nie potrafił przeciwstawić się czyjejś opinii, najczęściej kogoś z rodziny. Bo rodzina często ma wobec nas zbyt wygórowane oczekiwania i nie daje nam czasu na myślenie. Więc jak mamy być cierpliwi wobec siebie? Ktoś inny poświęcił dużo czasu na zdobycie czegoś, co wcale mu do szczęścia nie było potrzebne. Dlaczego? Bo nie potrafił zaakceptować siebie gdzieś indziej. To też świadczy o braku cierpliwości. Nie zdobył się na cierpliwe przeanalizowanie siebie, czego tak naprawdę potrzebuje i jakie ma naprawdę predyspozycje.

Dlatego myślę, że warto pracować nad zgodą na siebie i na to, co jest tu i teraz, żeby łatwiej przychodziła nam cierpliwość. Żeby umieć dać sobie czas. Akceptować to, co jest dobre teraz.